Mijn nieuwe website is nu online!

Ga naar: www.yogiron.jimdo.com en sla deze op bij je favorieten!

==> Vanaf 31 oktober wordt mijn oude website niet meer bijgewerkt en verdwijnt begin 2018!

Ook hier zijn uw inzendigen welkom!

 

 

(Regte Heide - Riel 18.09.2017)


Weg naar morgen


De weg naar morgen
Ik doolde
over het rode grint,
langs heide en mispels,


keek omlaag, telde de distels
in een droom zonder ontwaken
doch wat moe in hart en geest
Het leven was een feest


omdat jij dat wilde
Jouw stem verstilde
in de spiegel, je zag slechts
de strakke blik die je niet kende


hunkerend naar de zonnewende
twijfel je niet langer, geeft je over
zonder zorgen
stap voor stap
aan het pad naar morgen


~ G. Driesman




(Picasso 19.08.2017)

 

 

(Chabot 19.08.2017)



Gewoon maar genieten.

 

Laat kunsten maar groeien
en schoonheid ontbloeien,
de wereld verrijken;
dat wij ze bekijken

 

en voor en door zichzelf laten spreken
zonder de volheid ervan te verbreken,
eerlijk proberen om ze te doorgronden
zonder de schoonheid ervan te verwonden,
galant te bevatten in heldere woorden
zonder de waarheid erin te vermoorden.

 

Laat alles wat mooi is, maar grenzeloos vloeien
om vrij en veerkrachtig te groeien en bloeien,
om te verheugen en om te vervoeren,
om ons te raken en ons te ontroeren,
om andere waarheden zo te ontdekken
om pijnen met zachtheid te kunnen bedekken...

 

Laat schoonheid maar komen,
altijd weer,
gewoon maar genieten,
zonder meer...



~ A. Rivesta


 

soms

het zwarte silhouet
ploegt voren in het water
de maan erboven
onverstoorbaar

soms zou je schilder moeten zijn
en schrijver en zanger
om te weten van licht
dat hoorbaar golft


~ Wim Euser




(22.07.2017)

 

 Het meisje in het Mauritshuis

je houdt me met een stille blik gevangen
en staart me met bevroren ogen aan
betoverd blijf ik zwijgend voor je staan
in twijfel tussen schaamte en verlangen

het lijkt of je heim’lijk om me lacht
plezier beleeft aan een hardvochtig spelen
een minnaar die je nooit zal mogen strelen
en die zo kansloos op een teken wacht

je schepper is een kunstenaar geweest
op zijn palet begon jouw eeuwig leven
zijn hand werd kalm bewogen door de Heer

als meester van z’n artistieke geest
heeft hij je zoveel schoonheid meegegeven
mijn teerbeminde meisje van Vermeer


~ Daan de Ligt

 

 

(23.07.2017)


Chez Mondrian

Enkelvoudig glas
houtvezel witgelakt
rond vierkant
versteend emaille

Plastic steel verast
tabak tot gekraste
zwarte leegte

Voorover getuimelde
zwavel ideeën ziener
uitgehongerd over
zwetend schaduw
licht op beide
ver onder
stellingen



~ Rudyard

 

 

Zoveel woorden
zijn geschreven
in de stilte
van mijn eigen ik

vertaald in
schoonheid
op de melodie
van het leven

niet te horen
in een lied
maar opgetekend
als akkoorden
diep in mijn ziel


~Paula Hagenaars





(11.06.2017)

 

Processierupsen


Wij zijn de toegeknepen eikenbladeren,
waarin rupsen en larven zich
bevinden.


Wij dragen ons noodlot lijdzaam
in een niet gewilde cocon.


Geen bloem noch takje zal
zich verder bij ons ontwikkelen.


Terwijl ons leven toch zo mooi
begon.


Maar helaas; deze zichzelf uitgenodigde gasten
zullen ons tot de draad toe
verslinden.



~ Leonardo



(04.06.2017)

 

Stairway to heaven


Hoofdstuk 6 vers 19: Een stille geest

“Net zoals de vlam van een lamp niet flikkert in een windloze ruimte, zo blijft de geest van iemand die in het Zelf verzonken is onwrikbaar.”

~ Uit: Bhagavad Gita




(06.05.2017)

 

 

Vincent van Gogh


Aardappels in Nuenen, in Arles zonnebloemen
en in Auvers het korenveld met zwarte kraaien
een man in knetterende zon aan ’t zaaien
wat laat ik graag mijn ogen langzaam zoomen


tot bij de klodders, vlekken, vegen, ze doemen
op en dichterbij en terug, de kleuren draaien
perzik- en amandelbloesems, hemels laaien
in mijn hoofd en buik, handen grijpen, roemen


’t licht, de lucht, ’t is pure poëzie, een zucht
ontsnapt en gaat even naar een woest stilleven
moet verder naar gezwoeg op ’t schrale land


dan de cipressen, kreupelhout, te snel, ik vlucht


de zelfportretten kijken, bijten, snijden, geven


mij ’t euforische gevoel dat ik van binnen brand



~Aar Noordam



 (30.04.2017)


Voor een dag van morgen


Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.



~Hans Andreus




(29.04.2017)

 

laat los

 

laat los, in vrijheid
alle gedachten vrij spel
laat los, leeg het hoofd


~ Cece Ka


 

inzicht

 

ogen blijven dicht
om beter te kunnen zien
uitzicht op inzicht


 

~ Cece Ka



(12.03.2017 ~Arta Verdonk/maart)



(05.03.2017)


Kunst

 

Kunst
Is verheven
Boven
De
Algemene maatstaf der dingen
Kunst
Is gelegen in een gebied van de geest
Die alle kanten van het bestaan leest
Die alle verhalen heeft doorgrond
Kunst is het universele verbond
Heeft eeuwigheidswaarde
Is het mooiste wat de mens
In zijn talenten heeft laten zien
op onze aarde

 


~ ebba



(26.02.2017)

 

Waar het zonlicht sluiers weeft

 

waar het water vredig stroomt
langs oevers uit vorige levens
de stilte wijsheid fluistert
het meisje in mij dagdroomt

 

waar het zonlicht sluiers weeft
van onvoorwaardelijke liefde
waar verbinding met de bron
boven aardse sferen zweeft

 

waar het Is met Zijn versmelt
in een beschouwend accepteren
hoop haar tere vleugels spreidt
met liefde de balans herstelt

 

in het geestrijke gewelf
van mijn innerlijke Zelf.



~ Jacqueline Pronk



(25.02.2017)


Dagje Vondelpark

 

De stad heeft zich weer gemeld
de balkondeur open, straatgejoel
zwelt aan door jengelende logistiek,
scherp gedrein van tramrails snelt
door de sirene geest en ijle lucht.

 

De linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe,
boven de daken van deze
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouette
in helder witte sjablonen op
de blauwe koele zijde van de horizon.

 

De waterzon speelt met mijn blote
voeten op het koude beton, een
uitnodigend spel als een tevreden
kind in het park en ik voel de
donzen klok van een aanstormende
lentewind en beleef de zot - en mildheid
in de overgave van de kleine
dingen die mij omringen.

 

Er ontstaat een band van tijd
tussen de schoonheid en alle
individuen die mij voorafgingen
in de smeltkroes van de eenzaamheid.



~ Pama




(12.02.2017)


Verwondering

Verwondering is een kostbare schat die zich pas opent,
als vanzelfsprekendheden ophouden te bestaan.
Als je beseft dat de wereld weer opnieuw geboren wordt
bij het aanbreken van een dag.
Als je beseft dat de eerste woordjes van een kind,
net zo’n groot wonder is als ons spreken.
Als je beseft dat de aarde een onderdeel is van het heelal,
waar afstanden zijn als oneindige getallen.
Als je God terug ziet in het kleine
en Hem herkent in het grote
Als je ziet hoe akkers vrucht kunnen dragen
onder onze zorgen.
Als je beseft dat de weg naar het paradijs
een route is.
Als je beseft dat verwondering begint,
waar vanzelfsprekendheid ophoudt te bestaan.


~ Rob van der Knaap



(05.02.2017)



Nomade?

De wind van de tijd is
gisteren begonnen mijn
profiel te slijpen, het
restant van mijn gestalte
los te weken om het omhulsel

een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn

fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel

van de toekomst te wagen
adem de mythe van profetieën
van de nog te stellen vragen
nu nog als zwijgende nomade,
morgen misschien met gehoor.


~Pama



(22.01.2017)


Zonsopgang

Het kind van de zon fluistert de sterren weg
doet de maan verdwijnen
bloost een wolkje
laat de dag weer schijnen

~ Inge Verschueren



(22.01.2017)


Zoveel woorden
zijn geschreven
in de stilte
van mijn eigen ik
vertaald in schoonheid
op de
melodie van het leven

niet te horen
in een lied
maar opgetekend
als akkoorden
dichtbij de
kern van mijn ziel



~ Paula Hagenaars



(Regte Heide 01.01.2017)

 

Geborgen

Toch is de schoonheid ons gebleven
al is er zoveel pijn en leed.
Er zijn de vragen in dit leven
en zoveel waar je niets van weet.

Maar alles is oneindig teder
en steeds licht het weer anders op,
al moeten we doorheen het duister
en staat ooit alles op zijn kop,

toch wil ik dankbaar verder gaan
al is er droefheid in ’t bestaan
en huil ik zacht vanbinnen.

Ik leer langzaam beminnen;
al blijven ook de zorgen,
ik voel me diep geborgen.

 


~Adeleyd



 

 

 

Als je een leuk gedicht of spreuk kent (mag ook van jezelf zijn), dan mag je die mij mailen. Ik zal hem dan op de website plaatsen.